#01
Het Seizoen van de Amateur
Een half jaar lang maken culturele topinstellingen met amateurs nieuw werk

In de cultuurwereld gaapt een kloof tussen amateurs en professionals. Er is maar één manier om die te overbruggen. En dat is als professionals en amateurs veel meer samenwerken en gebruik maken van elkaars kwaliteiten. Engin Celikbas, directeur van reclamebureau KesselsKramer, lanceert het idee ‘Het seizoen van de amateur’: een half jaar lang maken en presenteren vijftig grote cultuurinstellingen in Nederland samen met amateurs tentoonstellingen, voorstellingen, films en meer. De amateurs staan centraal en professionals denken en maken met hen mee.
Van toneelspelen, schrijven, schilderen en muziek maken tot dj-en, mode, gaming en graffity: ongeveer de helft van alle Nederlanders, ruim 8 miljoen mensen, doet actief aan kunst en cultuur in brede zin.. Toch doen cultuurinstellingen als musea, podia en festivals nog weinig met deze bron van creativiteit en betrokkenheid. Ons cultuurbeleid, dat ‘artistieke kwaliteit’ centraal stelt, zorgt ervoor dat wat er te zien is aan cultuur in Nederland aan de hoogste eisen moet voldoen. Maar het zorgt er ook voor dat de afstand tussen professioneel en amateur groot blijft.
Engin Celikbas nodigt instellingen uit om hieraan een eind te maken. Topinstellingen als de Kunsthal, het Filmmuseum, FOAM, het Concertgebouw, het Groninger Museum, de Boekenweek, Graphic Design Museum, de Parade en het Instituut voor Mediakunst zouden een half jaar lang de amateur centraal moeten stellen in hun programmering.
Zo zou de Kunsthal curieuze verzamelingen van amateurs in Nederland kunnen opsporen, van kerstversieringen tot kermisfoto’s, en hiervan met hen een bijzondere tentoonstelling maken. Toneelgroep Amsterdam maakt met een amateurvereniging een versie van een voorstelling uit het eigen repertoire en presenteert die in de Stadsschouwburg. Waar nu al voorzichtige en eenmalige experimenten in deze richting plaatsvinden, is ‘Het Seizoen van de Amateur’ een grote stap.
Het is een ambitieus, landelijk festival om professionals en amateurs elkaar meer te laten inspireren en hun twee werelden echt met met elkaar te verbinden. Een krachtenbundeling van top instellingen die met amateurs de creativiteit van amateurs aan Nederland willen laten zien.
Curatoren en producenten gaan op zoek naar bijzondere amateurs en ongekende bronnen van talent, gaan met de amateurs en hun materiaal aan het werk en maken samen remixen, tentoonstellingen en performances. De amateur maakt of verzamelt, de professional ziet, selecteert en verwerkt. Samen maken ze nieuw werk.
Waarom is ‘Het seizoen van de amateur’ nodig?
Alleen al het het aanmelden, werven en selecteren van amateurs door professionals brengt een dialoog op gang waar beiden van kunnen leren. Want mensen zoeken meer betrokkenheid en participatie in de cultuur. “Van origine is de cultuursector gericht op zenden. Ze plaatsen iets op een podium en zeggen: kom maar kijken”, aldus Celikbas. Met ‘Het seizoen van de amateur’ geeft de professionele cultuursector juist de boodschap dat iedereen kan meedoen.
‘Het seizoen van de amateur’ kan kunst en cultuur opleveren die de kwaliteiten van amateurs en professionals verenigt. Amateurs staan voor authenticiteit en onbevangenheid, en dat is belangrijk voor een cultuurpubliek om zich in te herkennen. Professionals bieden kwaliteit, selectie en reflectie, en dat is belangrijk om tot cultuur te komen die voldoende afwisseling, diepgang en zeggingskracht heeft. ‘Het seizoen van de amateur’ kan professionals laten ervaren wat Erik Kessels de kracht van het amateurisme noemt: “Door zich los te maken van gelikte presentatietechnieken en de conventies van hun vak, komen professionals terecht bij hun creatieve wortels.” Want ook in de professionele kunsten gaat het niet alleen over vaardigheden en technische vermogens, maar ook steeds meer over authenticiteit en expressie.
(beeld: Werk van ‘amateur’ Banksy in het Bristol Museum, credit: Fingertrouble)
Wie is Engin Celikbas?
Engin Celikbas is managing director bij reclamebureau KesselsKramer en was bestuurslid van Platform 21, het voormalige designplatform waar professionals en amateurs samenwerkten.
Wie doen het nu al?
Toneelgroep Amsterdam ontmoet amateurs, Platform 21
Kracht:
Amateurs vormen het grote onontgonnen draagvlak van cultuur en een bron van toegankelijke creativiteit.
Zwakte:
In sommige disciplines (klassieke muziek, ballet) wegen technische vaardigheden zwaarder dan inzet.
Meer lezen:
De waarde van de amateur (Mister Motley)
In de praktijk blijkt dit prima te werken. Als theatermaakster en dansdocente heeft Maartje Jaspers (Culemborg) de samenwerking opgezocht met professioneel pianist Jeroen van Veen en slagwerker Peter Elbertse. Samen met hen is zij een project gestart rondom het produceren van een dansvoorstelling rondom Romeo en Julia op muziek van Piano en Hang. Een choreografie die door samenspel van amateurdansers en de muzikaten al improviserend tot stand komt en daarmee uniek. Het ensemble bestaat uit 16 amateurdansers uit Culemborg en omgeving die zich vrijwillig verbinden aan dit project om tot deze productie te komen. Er wordt nu toegewerkt naar een voorstelling in januari, maar bedoeling is om deze productie verder uit te zetten. Echter, zonder financiële middelen wordt dit een lastig verhaal.
zie: http://www.scroogehaarlem.nl/ !!!!!
Gaat volgens mij uit van een aantal aannames die niet kloppen, zoals de frisse, heldere blik van de amateur en de blasé werkhouding van de professional. Een goede professionele kunstenaar (en dat kan best een autodidact zijn) heeft een metier en een stuk vakmanschap, en wellicht alleen tijd om betaald les te gaan geven, want zo’n vetpot is kunst niet.
Amateurkunstenaars: een bron van inspiratie!
‘Het seizoen van de Amateur’ is een mooi initiatief om de discussie op Koers Kunst mee te openen. Ruim 5 miljoen amateurs zijn liefhebbers van kunst. Van muziek tot nieuwe media, van dans tot fotografie, van musicals tot schilderen, jong, oud, grote en kleine beurzen, in hun eentje of met z’n allen, voor velen is het bron van plezier, ontspanning en inspiratie.
Samenwerking tussen professionele kunstenaars, gearriveerde autodidacten, instellingen, kunstenaarscollectieven en amateurkunstenaars kan veel opleveren. Natuurlijk voor de amateurkunstenaars zelf die zich willen laten inspireren, leergierig zijn, maar bovenal graag het beste uit zichzelf halen. Maar uiteraard ook voor professionals zelf en verschillende instellingen en organisaties. Blikken worden verruimd, inspiratie is wederzijds en dat is onontbeerlijk voor elke kunstbeoefening, professioneel of als liefhebberij. Voor bijvoorbeeld musea maar ook festivals is het goed om zich te realiseren dat een groot deel van hun bezoekers zelf ook actief bezig is met een vorm van kunst. Dat biedt kansen voor andersoortige en nieuwe activiteiten, kan meer binding met bezoekers en klanten opleveren, een breder draagvlak. Professionals op hun beurt halen inspiratie uit de onbevangen en frisse aanpak van amateurs/kunstbeoefenaars. En in die ontmoeting en samenwerking tussen professional en amateur ligt uiteraard het meest creatieve moment. Open de deuren, maak de podia vrij en laten we de musea en galeries omkatten tot vindplaatsen van inspiratie en mooie kunst!
Er gebeurt al veel, maar doordat het niet geclusterd is in tijd, vaak niet duurzaam wordt onderhouden en niet voldoende wordt gezien en erkend blijven dat speldenprikken. Vaak van bijzondere schoonheid, hoog niveau en vol van vindingskracht en oorspronkelijkheid.
Ik denk hierbij bijvoorbeeld aan de ZomerExpo ‘Anoniem Gekozen’, die in juli en augustus 2011 wordt gehouden in het Haags Gemeentemuseum waar kunstwerken worden geëxposeerd van professionele kunstenaars en amateurkunstenaars samen. De selectie vindt ‘blind’ plaats, de jury heeft daarbij geen kennis van de achtergrond van de kunstenaar. De samenwerking tussen het Nationaal Ballet en amateurdansers uit de Zwanenmeer Bijlmermeer onder leiding van Nita Liem. De vele koorconcerten die worden uitgevoerd door een amateurkoor, begeleid door een professioneel orkest en professionele solisten. Nu in de Passietijd zullen kerken en concertzalen weer volstromen met publiek dat niet anders gewend is dan deze combinatie en het zich meestal ook niet realiseren. Op de website van Kunstfactor staan te inspiratie 7 filmpjes over samenwerking tussen professionals en amateurs in dans en theaterprojecten. http://www.kunstfactor.nl/overdeliefde
Zo kan ik nog wel even doorgaan. Kunstfactor werkt op verschillende manieren samen met instellingen om de amateurkunstenaar/kunstbeoefenaar zichtbaar te maken en actief te betrekken, heeft zicht op goede voorbeelden, adviseert en ontwikkelt activiteiten om de samenwerking tussen professionals en amateurs te bevorderen.
Belangrijk is dat we ons realiseren dat die actieve kunstbeoefenaren een groot draagvlak vormen voor de kunst en cultuur. Ze zijn een belangrijk onderdeel van het bestel en zijn tegelijkertijd publiek. Met een beetje financiële hulp zorgen zij zelf voor pluriformiteit, toegankelijkheid, geven veel terug aan de samenleving, genereren 20 miljoen bezoeken aan de amateurpodiumkunsten en vertegenwoordigen in stereo het publieke belang. Er zijn ongeveer 50.000 professionals actief binnen de amateurkunst en kunsteducatie. Niet alleen om hun werk te doen, maar juist om wederzijds inspiratie te geven.
Kunstfactor, sectorinstituut zal graag meewerken als partner om de wens van Engin Celikbas te realiseren. Ik sta te popelen om niet één seizoen maar alle seizoenen te vullen met een inspirerende en duurzame samenwerking tussen professionele en amateurkunstenaars.
Tom de Rooij
Directeur Kunstfactor, sectorinstituut amateurkunst
Dit ruikt naar theorie en straks brengt het men nog meer in de war. Neem beeldende kunst. Er zijn al redelijk veel zozo en rounduit slechte professionals in deze kunstsector. Je moet er niet meer van dit soort bij hebben. En wat maakt je een professional, wat maakt je een amateur? Dat je subsidie wel of niet mag krijgen om te produceren of dat je op een kunstacademie hebt gezeten? Ik heb genoeg gewone amateurs ontmoet die ooit een goede kunstopleiding hebben afgerond; genoeg professionals die het puur met hun gave en doorzettingsvermogen vanuit het niets hebben opgebouwd. Ook heb ik ooit een werkende gequalificeerde “pro” met succes zien meedoen aan een wedstrijd voor amateurkunstenaars; die ging er met de “aanmoedigingsprijs” lachend vandoor.
Lachen ja, maar wat als het plots andersom ook kon? Beeldende kunst is een beetje als Champagne en andere mousserende wijnen. Uiteindelijk zijn er bitter weinig mensen die het echt van het onecht zouden kunnen identificeren, eenmaal in het glas. Op zich maakt ‘t niets uit, er is voor bijna alles een markt. Wat je nooit moet doen, is gaan mengen. Zo ook met de kunsten: er is gelukkig weinig amateur werk dat niet van professioneel te onderscheiden is; maar al dikwijls genoeg kom je professioneel werk tegen, dat makkelijk op een middelmatig amateuristisch poging lijkt – als er geen Bio bij staat, dan.
De afgelopen twee jaar had het Belgische Canvas het fantastische project en televisieprogramma ‘De Canvascollectie’ .
De Canvascollectie is een multimediaal project dat op zoek gaat naar nieuw talent onder Belgische hedendaagse kunstenaars. Of je dat nu amateurs noemt of nog onontdekte kunstenaars doet naar mijn mening niet ter zake, volgens mij moeten we niet te veel labels plakken. Meer over de Canvascollectie op:
http://canvascollectie.canvas.be/
Voor mij bestaat er geen scheiding tussen amateur en professionals. De laatsten hebben het geluk dat ze in de prijzen vallen door factoren die niet alleen met hun kunstzinnigheid van doen hebben. Wat kunst wordt zal moeten blijken. Ieder mag zich kunstenaar noemen. Kunst is uiting in de ruimste zin van het woord. Ik juich het toe dat nu iedereen een plaatsje kan krijgen in de officiele musea en op de oficiele podia. De verhevenheid die vele kunstenaars kenmerkt doet omzien naar de waarachtigheid van anderen die zich niet zo durven te benoemen
Zekeren vast dat een dergelijk samenwerking tot wederzijdse reflectie en vruchtbare inzichten leiden zal.
mijn eerste reactie bij het lezen van het plan was: wat ontzettend badinerend voor de amateurkunstenaars! daarna: ik ga me toch ook niet bemoeien met reclame als ik er niks van weet?
en toen:
in den aard is het natuurlijk geen slecht plan om amateurs en profs te laten samenwerken. maar houdt rekening met het feit dat de meeste amateurs helemaal niet amateuristisch zijn, hun ambitie en doelen goed voor ogen hebben, niet als kind behandeld willen worden en net als elke kunstenaar gericht zijn op de kwaliteit van hun product. blijkbaar is het lastig om het aloude imago uit te roeien. maar na 10 werkzaam te zijn in de amateurkunstsector weet ik wel beter!
dus: samenwerking vanzelfsprekend. op een goede en gezonde basis, met inzet van alle partijen die besluiten tot samenwerking. het woord ‘samen’zit er niet voor niets al in!
In het voorstel van Celikbas moeten amateurs zich melden en selecteren de professionals. Waarom niet omgekeerd: laat de amateurs bepalen met welke instellingen ze willen samenwerken …
In hoeverre draagt een projectidee als dit daadwerkelijk bij aan een structurele verandering van cultureel Nederland?
Een potentieel goede manier om de kloof tussen “hoog” en “laag” te doorbreken, en wellicht een kans voor de professionelen om te leren van de amateurs (en natuurlijk vice versa).
Het is best een aaridig idee, maar laten we het niet groter maken dan het al is. In tegenstelling tot wat in verschillende reaties wordt gesuggereerd, zijn er al best veel projecten waarin amateurs en professionals samen werken. Vraag bijvoorbeeld eens aan het Fonds voor Cultuurparticipatie naar de actuele stand van zaken. Het kan natuurlijk altijd meer, maar laten we vooral oppaasen dat we kunstenaars en culturele instellingen met weer extra opdrachten opzadelen. Mijn ervaring is dat dit soort projecten alleen werken als ze vanuit binnen uit en dan ook nog met intrinsieke passie ontstaan. Vanuit het beleid allerlei eisen formuleren is vaak contraproductief. Overigens Theaterfestival Boulevard werkt al jaren met professionals en amateurs en ook Kunstbende is een vaste partner
Heel goed idee.
Daarmee wordt de kloof tussen amatuerkunsten en profs misschien eindelijk doorbroken (althans, wordt een begin gemaakt). Want: alleen als profs bereid zijn af te dalen en hun kunde in te zetten om de amateur werkelijk te helpen vanuit een gelijkwaardige (NB: niet: gelijke) positie, kan er iets veranderen. En laat u niet voor de gek houden: de meeste samenwerkingsprojecten tussen amateurs en profs waren tot nu toe vaak niet meer dan een excuus om verolgens weer hoog in de ivoren toren te klimmen (Analoog aan excuus-truus en excuus-allochtoon: “excuus-amateur”…..?).
Na decennia van verwaarlozing hebben de profs (en ook de beleidsmakers) de dure plicht de amateur op sleeptouw te nemen!
Ik vind het een prima idee, mits je niet te ver gaat. Amateurs die de kans krijgen om op een betekenisvolle manier mee te kunnen doen blijven vervolgens meer betrokken bij de kunst. Ik denk dat ze vervolgens ook vaker een uitvoering bijwonen en vaker bereid zullen zijn een financiële bijdrage te leveren, en daarnaast ook meer plezier zullen hebben in hun eigen kunstuitingen. Als er ook kruisbestuiving plaatsvindt is dat helemaal mooi, maar alleen al het versterken van de betrokkenheid is al heel waardevol.
Mits #1: In de ene kunstsector heb je een lange periode van betrokkenheid nodig om het betekenisvol te maken (een toneeluitvoering moet je uitgebreid voorbereiden), maar in de andere sector kan het ook korter en meer ad hoc (een nacht van de kunst, of een kort maar intensief project dat je samen uitvoert). Ik zou dus geen regel opstellen dat professionals een bepaald deel van hun tijd met amateurs moeten samenwerken, dan wordt het een te knellend verband.
Mits #2: Ik zou ook niet afdwingen dat iedere kunstenaar hier in iedere fase van zijn loopbaan aan mee moet doen. De een heeft meer ideeën en aanleg voor samenwerken met amateurs, de ander houdt zich een periode of de hele loopbaan met andere dingen bezig (bijvoorbeeld nieuwe composities ontwikkelen). Samenwerken met amateurs is één manier waarop kunstenaars zich kunnen onderscheiden. Als je hier niet aan mee wilt/kunt doen maar je wel op een andere manier onderscheidt zou dat geen probleem moeten zijn.
Mits #3: Er is een spanningsveld tussen kwaliteit en toegankelijkheid. Als de samenwerking met amateurs te dwingend wordt komt de kwaliteit in gevaar. Maar ik denk dat amateurs helemaal niet verwachten dat zij de professionals mogen gaan vertellen hoe ze hun werk doen. Binnen het samenwerkingsproject moet je er samen uit kunnen komen, maar dat een kunstenaar met jaren ervaring meer verstand van zaken heeft zullen amateurs best begrijpen denk ik. En buiten de projecten moeten kunstenaars vrij zijn hun werk op hun niveau te doen. Ik verwacht niet dat dit in de praktijk tot conflicten zou leiden, zolang je maar niet in regels vastlegt dat de samenwerking in volstrekte gelijkheid moet worden uitgevoerd terwijl er een enorm verschil in achtergrond en voorkennis is.
Mits het voorzichtig uitgevoerd wordt en niet door teveel regels beknellend wordt, lijkt dit me een heel positief voorstel.
Gezien het feit dat ik vanaf mijn kindertijd bezig ben met tekenen, in totaal zeven jaar kunstopleiding heb gehad, theoretisch ben onderlegd en zo’n tien jaar als professioneel kunstenaar werk, lijkt het mij bijzonder onbeleefd om te stellen dat ik het nodig zou hebben om ‘bij mijn creatieve wortels’ te moeten komen via amateurkunstenaars. Al die bovenstaande ervaring is niet noodzakelijk voor het maken van goed werk, maar het is volstrekte onzin om te denken dat de professionele kunstenaar ‘beter’ werk zou gaan maken door amateurs omhoog te moeten trekken. Ik was in de veronderstelling dat er al veel te veel kunstenaars waren – om amateurs het idee te geven dat ze op een hoog niveau kunnen meedraaien is vragen om een zij-instroom van doorgaans veel zwakkere ‘makers’ – zoals de kunstenaars blijkbaar sinds kort genoemd worden.
Wat zegt dit idee over de amateurkunst? De amateur levert materiaal voor de professional, die dan samen met de amateur hiermee iets gaat doen. Dit toont aan dat het niveau van de amateur toch niet hoog wordt ingeschat, laat staan vernieuwend is. Het idee sluit wel erg aan bij wat Kesselskramer zelf doet, amateur materiaal verzamelen, om er vervolgens, met een andere , professionele blik iets mee te doen. Eeen visie op de werkelijkheid te laten zien, mb.v. de blik van de amateur. Om de amateur daarom zo’n podium te bieden laat mij overtrokken Waarom?? Omdat het leuk is en politiek scoort? De professional moet er nog iets mee gaan doen! Een professionele kunstenaar moet keihard werken om überhaupt in een museum zijn werk te kunnen tonen. Waarom dan wel de amateur? Omdat het interessant is? Waarom wordt de professional er dan bij ingeschakeld? Als een amateur zo graag zijn werk in een museum wil tonen, ik zou zeggen ga aan het werk!!! Niet meer alleen als hobby aan het werk. Dan ontdekt de amateur wat er allemaal bij komt kijken: hard werken, visie, passie en overgave om deze visie gestalte te geven in kwaliteit.
dit idee lijkt mij alleen geschikt als protestactie om de noodzaak van kunst aan te tonen. naar een half jaar amateurkunst in topinstellingen getoond te hebben, zal het publiek hunkeren naar kwaliteit. mits er dan nog publiek over is…
De Midzomernachtsdroom van Dirk Tanghe was een prachtig voorbeeld. maar een uit nood geboren. een groot ensemble is tegenwoordig onbetaalbaar.
het argument dat amateurs ‘authenticiteit en onbevangenheid’ zouden meebrengen faalt, want daar streeft iedere kunstenaar naar en dat is meteen graadmeter voor de kwaliteit van zijn werk.
ik ben het eens met Micha en ARA. ik vind het heel leuk om met amateurs te werken, maar het niveau van een productie is toch wel duizend keer beter als je met professionals werkt. ik vind dat ik niet steeds naar beneden hoef bij te stellen en je moet er niet aan denken wat er gebeurt als iedereen dat zou moeten doen.
in de lespraktijk komen amateurs m.i. voldoende aan hun trekken.
Naast de vele talentenjachten, de (burger) journalistiek en de politiek (we moeten de politiek dichterbij de burger brengen) moeten we nu ook al de amateurs in de professionele kunst een steeds belangrijkere stem gaan geven. Persoonlijk vind ik dit geen goede ontwikkeling. Wellicht is er wel een reden dat cultuurinstellingen weinig doen met de kreativiteit van 8 miljoen andere mensen? Die hebben op internet al een aardig podium waarop ze hun kunsten kunnen laten zien en dat is wat mij betreft meer dan voldoende.
Ik ben professioneel. Op zoek naar kwaliteit, ik ben er voor het publiek. Ik heb omzettend goeie ideeën, en ik zal mijn ideeën ook zelf uitvoeren. Daar haal ik graag professionals EN amateurs bij. Maar ik heb geen HBO-Diploma ontvangen om amateurs te gaan ondersteunen. Als die amateurs een goed idee hebben, en dat willen uitvoeren, dan hadden ze zelf die opleiding maar moeten gaan doen!
Dit idee zou voor iedere instelling goed kunnen werken.